پشت پرده دو قطبی تازه ایران: بار دیگر «پشت خیمه معاویه»…؟!

قالیباف این نکته را هم در بخشی دیگر تکرار کرد:

گاها از مردم عزیر و حتی رسانه ملی می شنوم که می گویند ما تمام قدرت نظامی آنان را نابود کردیم. پس پیش برویم و بقیه را نابود کنیم و مذاکره نکنیم. حتما برتری میدان به دست ماست و به همین دلیل است که ترامپ درخواست آتش بس دارد. دشمن در ۴۰ روز مجبور شد آتش‌بس برقرار کند.

قالیباف در بخش‌های مختلفی از مصاحبه‌اش بر این موضوع تاکید کرد که پیشنهاد آتش‌بس به خاطر پیروزی‌های ایران ارائه شد و در جریان مذاکرات، به دنبال تثبیت دستاوردها هستند و اگر دیپلماسی به بن‌بست برسد، برای جنگ هم آمادگی وجود دارد. او بر این موضوع هم تاکید داشت که ایران به دنبال خاتمه جنگ و تضمین عدم تکرار آن است؛ نه ادامه چرخه آتش‌بس، مذاکره و جنگ دوباره.

پس از این بود که یک بار دیگر، قصه «پشت خیمه معاویه» بودن روی میز آمد. این اصطلاح زمانی به کار می‌رود که که عده‌ای معتقدند تا پیروزی مسیری باقی نمانده و عده‌ای دیگر که در همان سمت میدان قرار دارند، با اقداماتشان مانع آن می‌شوند.

به رغم این که مقامات رسمی بارها بر این موضوع تاکید کرده‌اند که موضوع خروج ذخایر اورانیوم ۶۰ درصد از ایران در جریان مذاکرات مطرح نیست، این جریان تمرکز خود را بر این موضوع گذاشته است. گاهی اصل خروج اورانیوم – که امروز نیز سخنگوی وزارت خارجه بار دیگر گفت این گزینه مطرح نیست – را محل صحبت قرار می‌دهند و تاکید می‌کنند وجود آن‌ها باعث عدم حمله اتمی آمریکا و اسرائیل به ایران شده است؛ در مواردی حتی رقیق‌سازی اورانیوم یا تبدیل آن نیز مساوی خروج آن گرفته شده است.

چرا این موضوع در مرکز توجه قرار می‌گیرد؟ احتمالا به این دلیل اگر امکان توافقی میان ایران و آمریکا در این برهه زمانی وجود داشته باشد، به طور طبیعی موضوع اورانیوم ۶۰ درصد – نزدیک به درجه غنی‌سازی نظامی – یکی از بندهای آن است که الزاماً به معنی خروج نیست.

پیش از آن هم موضوع تنگه هرمز و توئیت عباس عراقچی رخ داد که از همین تریبون‌ها، حملات به او آغاز شد و شرایط را تا حدی تا تغییر داد. از لحاظ زمانی، پس از این حملات بود و اقدامات بود که عملیات آمریکایی‌ها هم به رغم آغاز از چند روز پیش آن، جدی‌تر شد تا شامگاه روز یکشنبه به شلیک و تصرف کشتی کانتینربر توسکا رسید.