بوشهر ۲۴: اتفاقات حاشیهای دیدار دو تیم ملوان و تراکتور در بندر انزلی، آن هم در فضایی که بازیها بدون حضور تماشاگر برگزار میشود، بار دیگر پرسشی جدی را پیش روی افکار عمومی فوتبال ایران قرار داد؛ اینکه چرا برخی چهرهها همچنان درگیر رفتارهایی هستند که نه با شرایط کلی جامعه همخوانی دارد و نه با مسئولیتی که یک فوتبالیست حرفهای بر عهده دارد.
به گزارش بوشهر ۲۴ به نقل از برترینها؛ اتفاقات حاشیهای دیدار دو تیم ملوان و تراکتور در بندر انزلی، آن هم در فضایی که بازیها بدون حضور تماشاگر برگزار میشود، بار دیگر پرسشی جدی را پیش روی افکار عمومی فوتبال ایران قرار داد؛ اینکه چرا برخی چهرهها همچنان درگیر رفتارهایی هستند که نه با شرایط کلی جامعه همخوانی دارد و نه با مسئولیتی که یک فوتبالیست حرفهای بر عهده دارد. در روزگاری که جامعه ایرانی روزهای آرام و خوشی را سپری نمیکند و فضای عمومی آمیخته با نوعی خمودگی و اندوه است، انتظار میرود چهرههای ورزشی بیش از همیشه مراقب رفتار و گفتار خود باشند.
شجاع، مازیار و خداداد؛ باند بداخلاقها
در این میان نامهایی چون شجاع خلیلزاده، مازیار زارع و خداداد عزیزی بیش از دیگران در کانون توجه قرار گرفتند. رفتارهای تنشآلود، درگیریهای لفظی و حرکاتی که از سوی بخشی از مخاطبان توهینآمیز تلقی شد، تصویری ناخوشایند از فوتبال ایران به نمایش گذاشت. این در حالی است که بسیاری از بازیکنان دیگر، چه در داخل و چه خارج از کشور، در هفتههای اخیر تلاش کردهاند واکنشهایی همدلانهتر با حالوهوای جامعه نشان دهند.
از علی قلی و مهدی قایدی یاد بگیرید
برای نمونه، علی قلیزاده پس از گلزنی در لیگ بلژیک شادی گل انجام نداد. سعید عزتاللهی در لیگ امارات نیز رفتاری مشابه داشت و از شادیهای مرسوم فاصله گرفت. مهدی قایدی هم در مقاطع مختلف کوشیده با پیامها و رفتارهایش نوعی همدلی با مردم نشان دهد. حتی در لیگ یک، امین قاسمینژاد پس از گلزنی واکنشی محتاطانه و متفاوت بروز داد. مجموعه این رفتارها نشان میدهد بخشی از جامعه فوتبال به شرایط اجتماعی بیتفاوت نیست و سعی دارد تصویر مسئولانهتری ارائه کند.
در چنین فضایی، بروز درگیریهای لفظی و حرکات تحریکآمیز از سوی برخی چهرههای شناختهشده، شکاف میان انتظار عمومی و رفتار حرفهای را پررنگتر میکند.
این لباس به تن شما تنگ است دوستان!
فوتبالیستها صرفاً ورزشکار نیستند؛ آنها الگوهای اجتماعیاند و هر حرکتشان بازتابی گسترده در رسانهها و شبکههای اجتماعی پیدا میکند. وقتی بازی بدون تماشاگر برگزار میشود و کوچکترین کلمه از طریق میکروفنهای کنار زمین به گوش میلیونها بیننده میرسد، مسئولیت دوچندان است.
مسئله اصلی شاید این باشد که آیا برخی از این چهرهها جایگاه اجتماعی خود را درک میکنند یا نه. فوتبال در ایران فقط یک مسابقه ۹۰ دقیقهای نیست؛ بخشی از حافظه جمعی و هویت فرهنگی مردم است. از همین رو انتظار میرود کسانی که سالها از حمایت همین مردم بهره بردهاند، در بزنگاهها رفتاری همدلانهتر و سنجیدهتر داشته باشند. جامعهای که درگیر دغدغههای اقتصادی و اجتماعی است، بیش از هر زمان دیگری به الگوهای آرامشبخش نیاز دارد، نه به صحنههایی از تنش و بیاخلاقی.
