ناوهایی که قرار بود بترسانند

با سوپرتانکر بریجتون، حداقل سه ناو جنگی مشهور آمریکایی همراه بودند تا مثلا از آن حفاظت کنند؛ هلی‌کوپترهایی هم اطراف کاروان گشت می‌زدند تا تحرکات سپاه پاسداران را رصد کنند. برای همین هم ۱۵۰ خبرنگار روی نفتکش و ناوها مستقر بودند تا اقتدار و عظمت ایالات متحده را مخابره کنند.

بچه‌های بوشهر با ریختن کمتر از ۱۰ مین ارزان‌قیمت باقیمانده از گذشته در مسیر کشتی توانستند آمریکا را تحقیر کنند. بریجتون در ۱۳ مایلی جزیره فارسی به مین برخورد کرد.

بریجتون به عنوان بزرگترین نفتکش آن روز دنیا، از حرکت بازنماند؛ دچار حفره‌ای بزرگ در بدنه شد و هرچند به شدت آسیب دید و چهار مخزن آن را آب گرفت اما چون دو لایه‌ای بود به مسیر خود ادامه داد و به کویت رسید. به طرز طنزآمیزی، ناوهای جنگی مشهوری مثل یواس‌اس کید و یواس‌اس کروملین که برای حفاظت از بریجتون در کاروان حضور داشتند، به دلیل نداشتن بدنه دولایه و ترس از برخورد با مین‌های دیگر، در کانال ایجاد شده توسط بریجتون و پشت سر آن حرکت کردند. شاید این تحقیرامیزترین بخش ماجرا باشد. سازمان سیا، حادثه بریجتون را یک پیروزی تبلیغاتی فوری برای ایران خواند.

بریجتون اساسا آمریکایی نبود، کویتی بود. نامش را از «الرقه» تغییر داده و بالایش پرچم آمریکا گذاشته بودند، تا با تبلیغاتی عظیم عبوری امن داشته باشد. ذیل عملیاتی که آمریکایی‌ها «اراده جدی» نامیده بودندش و از اراده جدی‌شان برای حفاظت از نفتکش‌های کویتی حکایت می‌کرد. پس از انفجار بریجتون، در گزارشی وابسته به کنگره آمریکا آمد: برخورد بریجتون نشان داد که بازدارندگی سنتی در برابر تاکتیک‌های جنگ نامتقارن و مین‌گذاری‌های نامشخص کارایی محدودی دارد.

امروز دوم مردادماه سالروز عملیات افتخارآمیز و الهام بخش انفجار بریجتون است.