محمدصادق جنان صفت
صبح روز شنبه ۹ اسفند۱۴۰۴ را حالا میتوان نقطه عطف در تاریخ جمهوری اسلامی دانست. در این روز اسرائیل و ایالاتمتحده آمریکا به مثابه سرسختترین و تاریخیترین دشمن جمهوری اسلامی در یک هماهنگی بدون چون و چرا و در حالی که تا ساعتهای نزدیک به حمله فریبکاری میکردند به تهران و دهها شهر کشور حمله کردند.
در این حملهها آیتالله سیدعلی خامنهای رهبر انقلاب اسلامی و نیز شماری از فرماندهان ارشد نظامی و انتظامی و اطلاعاتی به شهادت رسیدند. در حالی که دو کشور متخاصم گمان میکردند این اقدام آنها شیرازه کار را در داخل از هم میپاشاند اما نظام تصمیمگیری برای چنین روزهایی از پیش اندیشیده بود و با استفاده از موشکهای مدرن و براساس قول پیشین علاوه بر خاک اسرائیل، پایگاههای نظامی و امنیتی کشورهایی که خاکشان را در اختیار آمریکاییها قرار دادهاند موشکباران کرده و مقابله به مثل نیرومندی نشان دادند.
جنگ وارد سومین روز شده و جمهوری اسلامی ایران تاکید دارد بزرگترین حمله موشکی تاریخ تازه را برای منهدم کردن نیروهای دشمن در اسرائیل و در کشورهای دیگر در دستورکار قرار داده است. از سوی دیگر رییسجمهور آمریکا در برابر این اقدام جمهوری اسلامی باز هم تهدید کرده است پاسخ متقابل خواهد داد.
روز یکشنبه اما اتفاق مهم دیگری در داخل رخ داد. علی لاریجانی، دبیر شورای امنیت ملی که حالا نقش محوری در اداره سیاسی کشور پیدا کرده است درگفتوگویی تصریح کرد که شورای موقت رهبری شروع به کار میکند. پس از آن از سوی مجمع تشخیص مصلحت نظام اعلام شد که آیتالله اعرافی یکی از اعضای مجلس خبرگان از سوی مجمع انتخاب شده است تا به همراه رییسجمهور و نیز ریاست قوه قضاییه شورای موقت رهبری تشکیل دهند. از طرف دیگر مطابق قانوناساسی شورای خبرگان نیز در روزهای آینده باید رهبر جدید را تعیین و او را برای رهبری کشور معرفی کنند.
در پس و پشت این تصمیمهای قانونی اما هنگامهای از تدبیر و اندیشه و تعامل و تقابل درون نیروهای هسته اصلی قدرت و نیز دیگر نیروهای سیاسی در جریان است که باید برآیند آن را دید. از سوی دیگر اما جنگ با ابعاد گسترده میان جمهوری اسلامی و ارتش آمریکا و اسرائیل درون خاک ایران و نیز اسرائیل و پایگاههای کشور ادامه دارد.
آنچه در این غوغا و هنگامه اما جایش خالی است توضیح وضعیت موجود و بدون هیجان از سوی مدیران ادارهکننده امروز کشور برای مردم ایران است. ایرانیان انتظار ندارند همه چیز همانند روزهای پیش از جنگ باشد اما انتظار گسست با حاکمیت را ندارند.
شهروندان میخواهند اطمینان پیدا کنند اداره کشور بهگونهای است که در هر حالت امنیت و معیشت آنها بیش از پیش با تنگنا روبهرو نخواهد شد. ایرانیان از ادارهکنندگان کشور انتظار ندارند تسلیم بیقید و شرط را بپذیرند اما توقع هم ندارند کشور در باتلاقی فرو رود که بیرون کشیدن آن ناممکن باشد.