منصور حاجی پور | مدرس گردشگری، هتلداری و تشریفات
اخیرا بحث هایی در فضای رسانه ای و اداری کشور در باره حضور برخی مدیران و استانداران بدون کُت در جلسات رسمی مطرح شده و حتی این اقدام به عنون نوعی” کاهش تشریفات”یا ” تغییر در سبک مدیریتی” تفسیر شده است. در نگاه نخست شاید این موضوع امری ساده و ظاهری به نظر برسد، اما در واقع مسئله ای عمیق تراز صرف تغییر پوشش فردی در میان باشد.
باید توجه داشت احساس نخستین، حاوی پیام هر چیزی است که در ظاهر مخاطب مشاهده و یا از رفتار او درک می شود. پس باید آن را مدیریت نمود تا بهترین و شایسته ترین پیام را ارسال نماید.
پوشش مدیران صرفاً یک موضوع شخصی و سلیقهای نیست، بلکه بخشی از زبان غیر کلامی مدیریت، نشانه ای از احترام به ساختار سازمانی و نمایانگر انضباط فردی و جمعی است.
در تمامی نظامهای اداری موفق جهان، ظاهر آراسته، پوشش متناسب و رعایت شئون حرفهای از جمله الزامات مدیریت به شمار میرود؛ زیرا مدیران نه تنها نمایندگان یک دستگاه اجرایی، بلکه الگوهای رفتاری برای کارکنان و نمادهای نظم و انضباط در جامعه هستند.
حضور مدیران با پوشش رسمی و متناسب، به ویژه استفاده از کُت و شلوار در جلسات و مناسبت های اداری و رسمی، صرفاً یک امرتشریفاتی نیست؛ بلکه نشانهای از احترام به مخاطبان، جایگاه سازمانی، فرآیند تصمیمگیری واهمیت موضوعاتی است که درآن جلسات مورد بررسی قرارمیگیرد.
ظاهر آراسته و لباس برازنده، به اقتدار مدیریتی، اعتماد عمومی و اعتبار سازمانی نیز کمک میکند و در شکلگیری برداشت مثبت افکار عمومی از کارآمدی نظام اداری نقش مؤثری دارد.
بیتردید جامعه از مدیران انتظار تجملگرایی ندارد، اما انتظار دارد مسئولان در عین ساده زیستی، شأن و وقار جایگاه مدیریتی را حفظ کنند. همانگونه که رعایت نظم درگفتار، رفتار و تصمیمگیری ضروری است،آراستگی ظاهری وانتخاب پوشش مناسب نیز بخشی ازفرهنگ حرفهای مدیریت محسوب میشود.
بنابراین شایسته است در مسیر اصلاحات اداری، میان “کاهش تشریفات غیر ضروری” و “حفظ اصول حرفه ای و ظاهری مدیریت” تفکیک روشنی قائل شویم. چرا که حذف تدریجی استانداردهای پوششی در جلسات رسمی و مهم، این پیام را به بدنه اداری و افکار عمومی منتقل می کند که قواعد حرفه ای نیز قابل اغماض و تفسیر سلیقه ای هستند، امری که در بلند مدت می تواند به تضعیف فرهنگ سازمانی منجر شود.
در نهایت حفظ ظاهرآراسته و پوشیدن لباس برازنده درجلسات رسمی، یک تشریفات زائد نیست؛ بلکه بخشی از احترام به خود، مردم، نظام اداری و جایگاه مدیریتی محسوب می شود.